Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Η Θεία Λειτουργία με τον Γέροντα Πορφύριο

Η ακόλουθη μαρτυρία του αειμνήστου καθηγητού Γ. Παπαζάχου στο περιοδικό Τόλμη για τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο έχει πολλά να μας διδάξει για τη στάση μας στην εκκλησία την ώρα που τελείται η Θεία Λειτουργία. Ευχαριστούμε πολύ για την αποστολή αυτού του κειμένου.

Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρι­κή εκκλησία των Αθηνών και έζησα βαθύ πόνο. Την ώρα πού κοινωνούσαν οι "Αρχιερείς και οι ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια» -και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία..Δέκα βήματα από το "Άγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων» κάλυπταν την παρουσία του Κυρίου. H θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια.θήσω να μεταφέρω μερικά κεντρικά νοήματα από εκείνα πού μου έλεγε και έμειναν ζωηρά στη μνήμη μου. Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις -και δικαίως- από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο άγιο βήμα. Αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη στάση τους δεν τον βοηθούν.
 Θα προσπα
Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο: λεω «πίετε εξ αυτού πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα. 
Ρώτησα: Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;  κοινω­
- Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ό Κύριος. «Πάντες»! Μήπως έχει καμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω ή ευχή λέει: «και δι' ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού-Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το πάν: Έμεινες με το αντίδωρο.  Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τί είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο; Ό,τι πολυτιμότερο επί της γής. Οί βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία. Ή Αγία Τράπεζα είναι ή φλεγόμενη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ό Χριστός, το άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα. Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην αγία Τράπεζα
Και σ' αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδι­κό γεγονός.
Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ό παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μα­ζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λάου»; "Ε!"Όπως στέκεται ό ιερέας πρέπει να στέκεται και ό πιστός. Συγκεντρωμένος. "Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη. «Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιε­ρουργοί... Πω, πω, πω! Τί μας αξιώνει ό Θεός να ζούμε!
Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται ή Μεγάλη θυσία, θα πρέ­πει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού». Να κλαίμε από ευτυχία πού ό ίδιος ό Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μας.
Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχό­μαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύ­ουμε; Πιο συνεπείς είναι αυτοί πού δεν μπαίνουν στο ναό.
-   Πάς, βρε Γιωργάκη, σε συναυλίες μουσικής;
-   Ναι, γέροντα, με ξεκουράζουν.
-   "Άκουσες κανένα να κουβεντιάζει εκεί; Όλοι είναι σιωπηλοί. Να μη δια­κόψουν το έργο."Ε! Ποιο έχει μεγαλύ­τερη αξία; Οι «ήχοι» της μουσικής, πού πράγματι ξεκουράζουν, ή  «βοή» του Αγίου Πνεύματος, πού σώζει;
Εάν σε καλέσει ό βασιλιάς ή ό Πρόε­δρος της Δημοκρατίας και φωνάξει το όνομα σου να πάρεις το δώρο του, μπο­ρείς να του γυρίσεις την πλάτη και να του πεις «δεν το θέλω»; Γιατί στο Χρι­στό πού για «την πολλή Του αγάπη» θυ­σιάζεται αυτή τη στιγμή για σένα, εσύ δεν προσέρχεσαι, αλλά γυρνάς την πλά­τη και ψιλοκουβεντιάζεις; Και τί δώρο προσφέρει! Τον Εαυτό Του.
Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκε­ντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό....
- Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;
Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητο­ποιείς και τους άλλους αδελφούς μας πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρι­κτά μυστήρια.
"Έτσι είναι, όπως τα λέω.
Να μας δίνει ό Θεός δύναμη να αντέ­χουμε το «θαύμα».
Κανονικά θα έπρεπε και ό ιερέας και ό πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κο­ντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. "Αλλά ευδοκεί ό πολυεύσπλαχνος Θεός και -άκου φρικτό πράγμα- αναπαύ­εται κιόλας στη μηδαμινότητά μας...
Εδώ έκλαψε ό σεβάσμιος γέροντας, ό αληθινός λειτουργός... Και πρόσθεσε:
- Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον... Τώρα μεταφέρεις Χριστό. "Έγινες χριστοφόρος.
Μια ευχή τα λέει όλα: «Δός ημίν εν όσιότητι λατρεύειν Σοι».

ΠΗΓΗ: http://proskynitis.blogspot.com/2011/04/blog-post_6480.html
Μια μαρτυρία του Γεωργίου Παπαζάχου-επίκουρου καθηγητού καρδιολογίας/περιοδικό Τόλμη

Δεν υπάρχουν σχόλια: