Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Ένας υπέροχος λόγος για την 28η Οκτωβρίου από έναν "δάσκλαο"...

Δεν έχουμε λόγια να σας ευχαριστήσουμε για την ανταπόκρισή σας σ’ αυτό το μικρό «εξ ανάγκης» τόλμημα. Αρχικός σκοπός μας ήταν να βρίσκετε τα κείμενα που χρησιμοποιούσαμε στις εκπομπές μας και δεν μπορούσαμε με άλλο τρόπο να τα μοιραστούμε μαζί σας. Αλλά να που υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη επικοινωνίας… Να που τελικά όλοι θέλαμε κάτι να μάθουμε, κάτι να πούμε, κάτι να ακούσουμε… Να που δεν είναι λίγοι όσοι θέλουν να προβληματίζονται, όσοι ακόμα τολμούν να αντιστέκονται… Όσοι πιστεύουν ακόμα στο «Χριστό και στην Πατρίδα».
Θα επανέλθουμε και αργότερα με άλλες αναρτήσεις. Τολμήστε να μοιραστείτε τις σκέψεις σας και πέστε και σε άλλους γι’ αυτή την προσπάθεια που ανήκει σε ΟΛΟΥΣ. Εσείς πλέον την προωθείτε και την στηρίζετε, όπως τόσα χρόνια κάνατε και στο έργο μας στο ραδιόφωνο, που κόντρα στο ρεύμα και στις αντιξοότητες, στάθηκε με αξιοπρέπεια στο ύψος των περιστάσεων προσφέροντας αληθινό πνευματικό λόγο παρηγοριάς και Ελληνικές ανάσες για την Πατρίδα μας που ακόμα (κι ας μα ς έχει απογοητεύσει το σύστημά της) πιστεύουμε σε αυτήν, την πονάμε και την αγαπάμε.
Πολλοί μας είπαν οπισθοδρομικούς, σκοταδιστές, αρνητές της προόδου, φανατισμένους, στενόμυαλους, ακόμα και μισαλλόδοξους…  Είναι όμως πιο πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι είμαστε απλά Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Χωρίς φανατισμούς αλλά με καμάρι για την πίστη και την καταγωγή μας. Αλήθεια γιατί κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να νιώθουμε ντροπή αντί για καμάρι;
Ευχαριστούμε την καθηγήτρια κ. Χριστίνα για το υπέροχο κείμενο που μας έστειλε και το αναρτούμε στη συνέχεια. Στην Πάτρα, πριν λίγες μέρες, τότε που εορτάζαμε το έπος τουυ’40, ο θεολόγος Γιώργος Μάλφας, του Γυμνασίου Σταγέικων, διάβασε τον παρακάτω πανηγυρικό λόγο για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, από τον άμβωνα της εκκλησίας και έμεινα όλοι άφωνοι. Μπράβο στον άξιο δάσκαλο. Τέτοιοι ήταν οι δικοί μας δάσκαλοι και οι δάσκαλοι των προγόνων μας. Με τέτοιους δασκάλους, σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, κουράγιο παίρνουμε όλοι!
 «Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Εβδομήντα χρόνια μετά…
Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες… Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες…
Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου… Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να… φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ’ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ’ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες… για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.
Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ’ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ’ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.
Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας…». 
Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;
«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»
Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ’ όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι’ αυτό…
«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά…         
    Κι ας μη μου ’χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ       
   από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό               
γιατί ανήκω εδώ.                                                                                      
Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».        
(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)
                                  Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Δεν υπάρχουν σχόλια: