Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών(Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Συνήθως ό άνθρωπος αμαρτάνει, παραβαίνει το νόμο Σου, καί μετά το συνειδητοποιεί, Πατέρα μας. Κι Εσύ δε συγχωρείς όλες τίς αμαρτίες μας, αν εμείς δε συγχωρήσουμε εκείνους πού μας αδικούν. Έπλασες το σύμπαν καί όρισες μέτρο καί τάξη. Πώς θα μπορούσε να διατηρηθεί αύτη η ισορροπία στο σύμπαν αν Εσύ έχεις ένα μέτρο προς εμάς καί μεις έχουμε ένα άλλο μέτρο προς τον πλησίον μας;
Αν Εσύ μας δίνεις ψωμί κι εμείς ρίχνουμε πέτρες στο διπλανό μας; Άν Εσύ συγχωρείς τίς αμαρτίες μας κι εμείς κρεμάμε τους αδελφούς μας για τίς δικές τους; Πώς θα μπορούσε να διατηρηθεί έτσι η τάξη κι η ισορροπία στο σύμπαν, δίκαιε Πατέρα μας; Αλλά να, πού Εσύ συγχωρείς περισσότερο άπ' όσο μπορούμε εμείς να συγχωρήσουμε τον αδελφό μας. Μολύνουμε τη γη μέρα νύχτα με τα εγκλήματα μας, ενώ Εσύ μας υποδέχεσαι κάθε πρωί με το ακοίμητο μάτι του ήλιου Σου, κάθε νύχτα μας αποδείχνεις το έλεος και τη συγχωρητικότητά Σου με τα άστρα, αυτούς τους φωτεινούς φρουρούς των πυλών της βασιλείας Σου, ουράνιε Βασιλιά, Πάτερα μας! Μας κάνεις κάθε μέρα να ντρεπόμαστε, Πανεύσπλαχνε Κύριε! Εκεί πού μας αξίζει τιμωρία, Εσύ μας στέλνεις το έλεος Σου. Εκεί πού περιμένουμε τίς βροντές Σου, Εσύ μας χαρίζεις ένα γαλήνιο βράδυ. Ενώ περιμένουμε σκοτάδι, Εσύ μας γεμίζεις με το φως ήλιου. Παραβλέπεις πάντα τίς αμαρτίες μας. Δείχνεις πάντα τη μεγαλοσύνη Σου, την ήρεμη ανοχή Σου. Αλίμονο στον ανόητο εκείνο πού νομίζει πώς θα Σέ προσβάλει με κάποια βλάσφημη λέξη. Μοιάζει με το παιδί πού πετάει με θυμό έναν κόκκο άμμου στη θάλασσα για να τη μετακινήσει ολόκληρη. Η θάλασσα το μόνο πού κάνει, είναι να αντιδράσει με λίγους κύκλους στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας έτσι την αδυναμία της αγρίας διάθεσης μπροστά στην απύθμενη δύναμη του ωκεανού. Οι αμαρτίες μας είναι όλες κοινές. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τίς αμαρτίες όλων. Γι αυτό καί δεν υπάρχουν στη γη απόλυτα δίκαιοι άνθρωποι. Όλοι οί δίκαιοι πρέπει να έχουν κάποια ευθύνη για τίς αμαρτίες των αμαρτωλών. Είναι αδύνατο να γίνει κανείς τέλειος, απόλυτα δίκαιος, άψογος. Δεν υπάρχει ούτε ένας δίκαιος πού να μην κουβαλάει στην πλάτη του τουλάχιστο έναν αμαρτωλό. Άλλα βοήθησε με να κατανοήσω, Κύριε. Πώς γίνεται, όσο περισσότερο κουβαλάει ό δίκαιος άνθρωπος τίς αμαρτίες των αμαρτωλών, τόσο πιο δίκαιος να γίνεται; Ουράνιε Πατέρα μας, Εσύ πού από το πρωί ως το βράδυ στέλνεις σ' όλα τα παιδιά σου τον επιούσιο άρτο καί δέχεσαι τις αμαρτίες τους για άντίδοση, ελάφρυνε το φορτίο των δικαίων καί φώτισε το σκότος των αμαρτωλών. Η γη έχει γεμίσει από αμαρτίες, αλλά κι από προσευχές. Έχει γεμίσει από τίς προσευχές των δικαίων κι από την απελπισία των αμαρτωλών. Από την απελπισία δεν ξεκινάει ή προσευχή; Εσύ θα είσαι ό Νικητής. Η βασιλεία Σου θα θεμελιωθεί στίς προσευχές τών δικαίων. Το θέλημα Σου θα γίνει νόμος για τους ανθρώπους, όπως είναι νόμος καί για τους αγγέλους. Εΐναι δυνατό λοιπόν ό Πατέρας μας να διστάσει να συγχωρήσει τίς αμαρτίες των θνητών καί να τους δώσει έτσι παράδειγμα συγχωρητικότητας κι ελέους;
Από το βιβλίο ''Πάτερ Ημών'' εκδ.Πέτρου Μπότση
ΠΗΓΗ: http://proskynitis.blogspot.com/2011/09/blog-post_07.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: