Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Διδάγματα από τους Ρώσους Νεομάρτυρες και Ομολογητές

Στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα στη Ρωσία η επανάσταση των μπολσεβίκων διέλυσε την αυτοκρατορία και εγκαθίδρυσε τη Σοβιετική Ένωση. Εκείνη την περίοδο η Εκκλησία στη Ρωσία πολλά υπέφερε και νέοι μάρτυρες και ομολογητές καταχωρήθηκαν στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Τα κείμενα που ακολουθούν αναφέρονται στα χρόνια εκείνα. Η εγκύκλιος του μαρτυρικού Πατριάρχη Αγίου Τύχωνος είναι συγκλονιστικά. Κάποια μοιάζουν επίκαιρα για αυτό οπυ ζούμε σήμερα. Τότε (όπως κάποιοι και σήμερα) δεν ήθελαν να έχει λόγο η Εκκλησία. Τότε κατήργησαν την Πατρίδα για χάρη μιας κάποιας Διεθνούς (σήμερα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς καταργεί στην πράξη την Πατρίδα μας για χάρη μιας Παγκόσμιας Διακυβέρνησης). Άραγε θα είναι και η δική μας «νύχτα πολύ μακριά και πολύ σκοτεινή»; Μη γένοιτο!

«Η Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη διέρχεται κρίσιμη περίοδο. Οι δηλωμένοι ή κρυφοί εχθροί της αλήθειας του Χριστού καταδιώκουν την αλήθεια αυτή και αγωνίζονται να εξαφανίσουν το έργο του Χριστού. Στη θέση της χριστιανικής αγάπης σπείρουν παντού τα σπέρματα της κακίας, του μίσους και των αδελφοκτόνων μαχών. Οι εντολές του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον λησμονήθηκαν και περιφρονήθηκαν. Καθημερινά φθάνει μέχρι σε μας η ηχώ τρομερών και σκληρών σφαγών, των οποίων τα θύματα είναι άνθρωποι αθώοι, ακόμη και πρόσωπα που βρίσκονται πάνω στο κρεβάτι του πόνου.. Όλα αυτά πλημμυρίζουν την καρδιά μας από οδύνη και λύπη και μας οδηγούν να απευθύνουμε στα περιτρίμματα αυτά της γης λόγους ελέγχου και επιτιμήσεως. Συνέλθετε άφρονες, παύσατε τις σφαγές. Αυτό που κάνετε δεν είναι έργο απλής ωμότητος, είναι πράγματι το έργο του Σατανά, για το οποίο είστε άξιοι για το αιώνιο πυρ μετά θάνατον και για την τρομερή κατάρα των γενεών που έρχονται... Με την εξουσία που μας έδωσεν ο Θεός, σας απαγορεύουμε να πλησιάζετε τα Μυστήρια του Χριστού, σας αναθεματίζουμε, έστω και αν φέρετε ακόμη το χριστιανικό όνομα...». Καταλήγοντας, απευθύνεται προς τους πιστούς και τους λέγει:
«Και σεις, τέκνα πιστά της Εκκλησίας, ξεχωρίσατε τους εαυτούς σας από τη γενεά των πονηρών αυτών ανθρώπων. Αφαιρούν από την Εκκλησία την εξουσία και τα αγαθά της, χάρις στα δολοφονικά όπλα τους, αλλά σεις αντιτάξατε σ' αυτούς τη δύναμη της πίστεως και της προσευχής. Και αν η ανάγκη το φέρη, να υποφέρετε πρόθυμα μαζί μας, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του αποστόλου Παύλου: "Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;"».
Το κύμα των διωγμών αυξανόταν μέρα με τη μέρα. Χιλιάδες κληρικοί και λαϊκοί χριστιανοί βρήκαν το θάνατο, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, ενώ αμέτρητοι ναοί και μοναστήρια έκλεισαν. Στις τραγικές αυτές στιγμές η μόνη ελπίδα των χριστιανών ήταν η πτώση των μπολσεβίκων. Έτσι εξηγείται και δικαιολογείται η εύνοια της Εκκλησίας προς το «λευκό στρατό», ή την κυβέρνηση του Κολτσάκ, στη βόρεια Ρωσία, πράγμα που αποτέλεσε την αφορμή για να εξοντωθούν, όπως θα δούμε, αμέτρητοι ιερείς και χριστιανοί.
 Ο Πατριάρχης Τύχων βάδιζε πάνω σε τεντωμένο σχοινί, προσπαθώντας να κρατήσει κάποιες ισορροπίες. Τα νέα που καθημερινά κατέφθαναν ήταν θλιβερά. Ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στέλνει κι άλλη επιστολή στην επαναστατική κυβέρνηση. Γράφει μεταξύ των άλλων:
 «Ένας χρόνος πέρασε αφ’ ότου κρατάτε την εξουσία στα χέρια σας, και τώρα ετοιμάζεστε να γιορτάσετε την πρώτη επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης. Όμως οι χείμαρροι του αίματος των αδελφών μας που φονεύθηκαν χωρίς οίκτο, υστέρα από διαταγές σας, κραυγάζουν προς τον ουρανό και μας αναγκάζουν να σας πούμε τον πικρό  λόγο της αληθείας: Όταν πήρατε την εξουσία, καλέσατε το λαό να σας δείξη εμπιστοσύνη και του δώσατε άφθονες υποσχέσεις. Όμως δεν φανήκατε συνεπείς. Δώσατε στο λαό, όπως λέγει το Ευαγγέλιο, "λίθον αντί άρτου και όφιν αντί ιχθύος" (Ματθ. 7, 9-10). Αντικαταστήσατε την έννοια της πατρίδος με κάποια Διεθνή χωρίς ψυχή. Διαιρέσατε τη χώρα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τη ρίξατε σε αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, πρωτοφανούς ωμότητος. Αντικαταστήσατε τη χριστιανική αγάπη με το μίσος. Αντί να φέρετε την ειρήνη, ανάψατε τεχνητώς τη φλόγα της πάλης των τάξεων. Υποσχεθήκατε την ελευθερία, αλλά κάθε πολίτης αισθάνεται τον εαυτό του απειλούμενο και ζη μέσα στην τρομοκρατία του διωγμού, της αρπαγής, της σύλληψης, της εξορίας, της εκτέλεσης. Την ελευθερία αυτή την παραβιάζετε κυρίως όταν πρόκειται για τη χριστιανική πίστη, με ύβρεις από μέρους του κρατικού τύπου και με βεβηλώσεις των ιερών τόπων. Κλείσατε μεγάλο αριθμό μοναστηριών και εκκλησιών και απαγορεύσατε την προσπέλαση στο Κρεμλίνο της Μόσχας, το ιερό αυτό τόπο των Χριστιανών της Ρωσίας. Κατελύσατε τις ενοριακές κοινότητες, απαγορεύσατε τις επισκοπικές συνόδους, αναμειγνύεσθε σκανδαλωδώς στην εσωτερική διοίκηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Λοιπόν, αλλάξτε τακτική. Γιορτάστε την πρώτη επέτειο της επανάστασης καλύτερα, ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους, σταματώντας τις σφαγές, τη βία, το διωγμό κατά της χριστιανικής πίστης, γιατί αλλοιώς θα σας ζητηθή "το αίμα των δικαίων, το εκχυνόμενον υφ’ υμών" (Λουκ. 11, 51) και θα απολεσθήτε κατά τον ίδιο τρόπο που απολέσατε άλλους (Ματθ. 26, 52)».
 (Τα τελευταία λόγια του Πατριάρχη αποδείχθηκαν προφητικά. Στη δεκαετία του 1930 όλοι σχεδόν οι πρωτεργάτες της Οκτωβριανής επανάστασης εξοντώθηκαν από τον Στάλιν με τις περιβόητες «εκκαθαρίσεις» και τις δίκες της Μόσχας).
 Οι μπολσεβίκοι δεν συγκινήθηκαν. Η ιδεολογία τους είχε μεθύσει και συνέχιζαν με αμείωτη ένταση τους διωγμούς των αντιφρονούντων. Χιλιάδες χριστιανών εκτελέστηκαν και προστέθηκαν στις τάξεις των νεομαρτύρων. Ακόμη δεν είχαν τολμήσει να συλλάβουν τον Πατριάρχη, που ήταν πολύ αγαπητός στο λαό. Ο ίδιος ο Λένιν είχε συστήσει πολύ προσοχή, γιατί φοβόταν τη λαϊκή αντίδραση.
 Το 1920 η κυβέρνηση διέταξε την κατάσχεση και καταστροφή των εικόνων, ιερών σκευών και αγίων λειψάνων. Σημειώθηκαν και πάλι λαϊκές εξεγέρσεις από τους πιστούς που έτρεχαν να υπερασπίσουν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Πολλοί συλλαμβάνονταν ή φονεύονταν επί τόπου. Στο μεταξύ το 1921 ο εμφύλιος πόλεμος βάδιζε προς το τέλος. Η ήττα του «λευκού στρατού» ανάγκασε πολλούς κληρικούς να καταφύγουν στο εξωτερικό, ενώ ο φοβερός λιμός του ίδιου έτους έγινε αιτία να οξυνθούν και πάλι οι σχέσεις Εκκλησίας και μπολσεβίκων.
 Ένα νέο διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1921 αποσκοπούσε στην πλήρη καταλήστευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και των «θησαυρών» της Εκκλησίας, για να βοηθηθούν οι λιμοκτονούντες. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο φοβερός λιμός στοίχισε έξι εκατομμύρια θανάτους. Πίσω όμως από την κατάσχεση κρύβονται ύποπτοι σκοποί...
 Από το καλοκαίρι του 1921, μόλις άρχισε ο λιμός, η Εκκλησία είχε ήδη συγκροτήσει παντού επιτροπές που έκαναν εράνους για την ανακούφιση των πεινασμένων. Όμως η κυβέρνηση δεν δέχθηκε. Απαγόρευσαν τις επιτροπές και κατάσχεσαν τα χρήματα υπέρ του δημοσίου ταμείου. Και πάλι ο Πατριάρχης, βλέποντας με πόνο τη δυστυχία του ποιμνίου του, έστειλε εγκύκλιο με την οποία προέτρεπε τους πιστούς να βοηθήσουν όσο μπορούσαν τους λιμοκτονούντας. Επίσης επέτρεψαν στα ενοριακά συμβούλια να θυσιάζουν αντικείμενα και ιερά σκεύη που δεν ήταν απαραίτητα για την άσκηση της λατρείας. Η κυβέρνηση, φοβούμενη τη θετική επίδραση που θα είχε η ενέργεια αυτή της Εκκλησίας απέναντι στο λαό, αρνήθηκε. Με νέο διάταγμα στις 26 Φεβρουαρίου διέταξε να αφαιρεθούν από τους ναούς όλα τα τιμαλφή για τους πεινασμένους. Αυτή η βίαιη κατάσχεση θεωρήθηκε ιεροσυλία και η Εκκλησία αντέδρασε. Ο Μητροπολίτης Πετρουπόλεως Βενιαμίν δήλωσε: «Όλα αυτά ανήκουν στο Θεό και θα τα δώσουμε μόνοι μας». Και λίγο αργότερα διακήρυξε: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πρόθυμη να τα δώσει όλα, για να βοηθήσει τους πεινασμένους, και μόνο τη βίαιη κατάσχεση θεωρεί ιεροσυλία». Υπήρχε άλλωστε ο κίνδυνος όλ' αυτά τα ιερά να μην καταλήξουν στους πεινασμένους, αλλά στα χέρια των κρατούντων και καιροσκόπων.
 Η σοβιετική εξουσία όχι μόνον δεν συμφώνησε, αλλά άρχισε μια τρομερή εκστρατεία κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας. Το μήνυμα που πέρασε ήταν πως η Εκκλησία είναι υπεύθυνη για το λιμό. Έτσι δόθηκε το έναυσμα για νέες διώξεις κληρικών, φυλακίσεις και εκκλησιαστικές δίκες. Έγραφε τότε ο Λένιν σε απόρρητη επιστολή του προς το πολιτικό γραφείο του κόμματος. «Όσο περισσότερο πλήξουμε τους κυριότερους εκπρόσωπους του αντιδραστικού κλήρου, τόσο καλύτερα θα είναι. Πρέπει να τους δώσουμε ένα μάθημα, ώστε επί πολλές δεκαετίες ούτε καν να διανοηθούν ότι θα μπορούσαν να προβάλλουν αντίσταση».
 Το Μάιο του 1922 ο Πατριάρχης συνελήφθη και φυλακίστηκε. Η κυβέρνηση εφαρμόζοντας τη γνωστή τακτική του «διαίρει και βασίλευε», ενθαρρύνοντας φιλόδοξους αποστάτες «ανανεωτές» κληρικούς, δημιούργησε τη «Ζωντανή Εκκλησία». Σύντομα οι «ανανεωτές» κατέλαβαν την πλειονότητα των ενοριών. Ο θρίαμβος της «Ζωντανής Εκκλησίας» είχε εκ των προτέρων ημερομηνία λήξης. Και τούτο γιατί δεν είχε καθόλου λαϊκό έρεισμα. Μετά από λίγα χρόνια αυτοδιαλύθηκε.
 Το 1922 ήταν δραματικό για την Εκκλησία. Ο απολογισμός των φονευθέντων μελών της ήταν θλιβερός. Μόνον αυτή τη χρονιά εκτελέστηκαν 2.690 κληρικοί, 1.962 μοναχοί, 3.447 μοναχές. Σύνολο 8.100. Και βέβαια πολύ περισσότεροι ήταν οι πιστοί λαϊκοί.
 
Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή ο Πατριάρχης Τύχων, ψιθύρισε τα προφητικά λόγια: «Η νύχτα θα είναι πολύ μακριά και πολύ σκοτεινή». Το βράδυ της 25ης Μαρτίου 1925 παρέδωσε ήσυχα την ψυχή του στον δίκαιο κριτή. Την κηδεία του, που έγινε την Κυριακή των Βαΐων, 30 Μαρτίου, παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού. Στη συνείδηση του λαού άρχισε να τιμάται ως άγιος. Ο τάφος του στην Ι. Μονή Ντονσκόι έγινε προσκύνημα σ' όλα τα μετέπειτα χρόνια. Στις 9 Οκτωβρίου 1989 η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Μόσχας διακήρυξε επίσημα την αγιότητά του και τα λείψανά του ανεκομίσθησαν στο Καθολικό της Μονής.
Ο Μητροπολίτης Πετρουπόλεως άγιος Βενιαμίν 
Ο Μητροπολίτης Πετρουπόλεως άγιος Βενιαμίν ήταν άνθρωπος με πολλή χάρη Θεού και διακρινόταν για την πίστη, την ανδρεία, τη σοφία και την απλότητά του. Ειδικά για την απλότητά του ήταν πολύ αγαπητός στους Ρώσους.
Το 1917, όταν την εξουσία είχε καταλάβει η προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση του Κερένσκυ, εξελέγη Μητροπολίτης Πετρουπόλεως. Η εκλογή του έγινε κατά τρόπο απόλυτα δημοκρατικό. Τη χρονιά εκείνη έγινε για πρώτη και τελευταία φορά καθολική ψηφοφορία για την εκλογή μητροπολίτου. Ο Βενιαμίν εξελέγη σχεδόν παμψηφεί, χάρη στην γενική αποδοχή και εκτίμηση του απλού λαού. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι ψήφοι των εργατών δόθηκαν υπέρ αυτού.
 Παρόλο που για την πλειονότητα των ανθρώπων, η ανάδειξή τους στα ανώτερα αξιώματα αλλάζει λίγο πολύ το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους, δεν συνέβη το ίδιο και με τον Βενιαμίν. Παρέμεινε απλός και ταπεινός. Με απλότητα και αγάπη πήγαινε όπου τον καλούσαν και κατά προτίμηση στις φτωχογειτονιές της πρωτεύουσας, για να συμπροσευχηθεί με τους φτωχούς ανθρώπους ή ακόμα να τους κάνει και διάφορες εκκλησιαστικές Ακολουθίες που επιθυμούσαν. Οι εργάτες τον παρακαλούσαν συχνά να τους κάνει κάποια βάπτιση στο σπίτι και ο μητροπολίτης με πολλή χαρά κατέβαινε στα σκοτεινά υπόγεια, ντυμένος με ένα απλό ράσο, χωρίς τα εξωτερικά διακριτικά της υψηλής ιερωσύνης.
 Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ήταν από τους λίγους ποιμένες που ήξερε να ξεχωρίζει τα όρια της Εκκλησίας και της πολιτείας. Στεκόταν πάντα μακριά από τα πολιτικά πάθη και διαμάχες. Αγωνιζόταν να ελευθερώσει την Εκκλησία από την πολιτική και την ανάμιξή της στις πολιτικές διαμάχες...
 ... Ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του ζήτησε να καταδικασθεί ο Βενιαμίν σε θάνατο σαν «εχθρός του λαού». Στη συνέχεια εκάλεσε το μητροπολίτη να απολογηθεί για τελευταία φορά.
 -Μέχρι τώρα, του είπε, μας μιλούσες κάθε φορά για άλλους! Τώρα να μας πεις κάτι για τον εαυτό σου!
 Ο μητροπολίτης σηκώθηκε ήρεμα και είπε:
 «Για τον εαυτό μου! Τί να σας πω για τον εαυτό μου; Εκείνο που μου στοίχισε περισσότερο κατά τη δίκη αυτή είναι ότι η κατηγορούσα αρχή με χαρακτήρισε  "εχθρό του λαού". Όχι. Είμαι ένα νομιμόφρον τέκνο του λαού μου, τον αγαπώ και πάντοτε τον αγαπούσα. Του αφιέρωσα τη ζωή μου και είμαι ευτυχής ότι ο λαός μου, αυτοί οι απλοί άνθρωποι, μου ανταπέδωσαν την αγάπη και αυτοί είναι που με ανέδειξαν στη υψηλή αυτή θέση που κατέχω στην Εκκλησία… Δεν ξέρω τί θα αποφασίσετε για μένα ζωή ή θάνατο. Μα ό,τι και αν αποφασίσετε, θα το δεχθώ με την ίδια ψυχική άνεση και γαλήνη, στρέφοντας τα μάτια μου προς τον ουρανό. Ό,τι και αν αποφασίσετε για μένα, θα κάμω το σημείο του τιμίου και ζωοποιού Σταύρου (και λέγοντας αυτά ο μητροπολίτης έκανε τον σταυρό του με ευλάβεια) και θα πω: Δόξα Σοι, Κύριε. Για όλα. Για όλα».
 
Η απόφαση του δικαστηρίου βγήκε στις 5 Ιουλίου 1922. Ο μητροπολίτης Βενιαμίν μαζί με άλλους εννέα καταδικάστηκαν σε θάνατο...
 Πριν την εκτέλεσή του ο μητροπολίτης έστειλε μια θαυμάσια εγκύκλιο επιστολή στους κληρικούς του, την οποία παραθέτουμε:
 «Παιδί και έφηβος διάβαζα πολύ τους βίους των αγίων. Με ενθουσίαζε τότε ο ηρωισμός τους, η άγια εμψύχωσή τους. Μα και λυπόμουν πολύ βαθιά που δεν είχαμε πια τους ίδιους καιρούς και δεν μας ήταν πια δυνατό να δοκιμάσουμε αυτά που υπέμειναν εκείνοι!
 Αλλά να! Οι καιροί άλλαξαν. Και ανοίγεται και μπροστά σε μας η δυνατότητα, να υποφέρουμε και μεις για τον Χριστό, από δικούς και ξένους!
 Είναι βέβαια βαρύ -πολύ βαρύ- να υποφέρει κανείς! Μα κατά το μέτρο των παθημάτων μας, μας στέλνει ο Κύριος και την παρηγορία και τη δύναμή Του.
 Όμως τί δύσκολο, να περάσει κανείς αυτόν τον Ρουβίκωνα!
 Τι δύσκολο να επαφεθεί κανείς ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού! Όταν γίνει αυτό, τότε ο άνθρωπος υπερπερισσεύει από παρηγορία, δεν αισθάνεται ούτε τα δυσκολότερα παθήματα και μέσα στα μαρτύρια, γεμάτος από εσωτερική ειρήνη, προσελκύει και άλλους προς το μαρτύριο, για να αισθανθούν και αυτοί την κατάσταση αυτή, στην οποία βρίσκεται ο μακάριος μάρτυρας. Γι' αυτά μιλούσα προηγουμένως σε άλλους, αλλά τα δικά μου παθήματα δεν είχαν φθάσει στο κατακόρυφο. Τώρα φαίνεται ότι υποφέρουμε σχεδόν τα πάντα: τη φυλακή, το δικαστήριο, τον δημόσιο χλευασμό, την καταδίκη σε θάνατο, τον εμπαιγμό του όχλου, την ανθρώπινη αχαριστία, την προδοσία, την αστάθεια και τα όμοια, την ανησυχία και την ευθύνη των άλλων ανθρώπων και μάλιστα γι' αυτή την Εκκλησία.
 Τα μαρτύρια φθάσανε σήμερα στο απόγειό τους! Μα και η παρηγορία του Θεού σε μας είναι τώρα απέραντη! Είμαι γεμάτος χαρά και γαλήνη. Όπως πάντοτε! Ο Χριστός είναι η ζωή μας, το φως μας, η ανάπαυσή μας. Κοντά Του και μαζί Του είναι πάντοτε καλά. Και παντού καλά! Για την τύχη της Εκκλησίας δεν φοβάμαι. Πίστη χρειαζόμαστε. Περισσότερη πίστη. Και ιδιαίτερα εμείς οι ποιμένες της. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ελπίδα στον εαυτό μας, στην εξυπνάδα μας, στην μόρφωσή μας, στις δυνάμεις μας. Και να δώσουμε τόπο στην χάρη του Θεού!
 Παράξενες είναι οι απόψεις μερικών, ενδεχομένως εξόχων ιερέων -εννοώ τον Πλάτωνωφ- ότι πρέπει να φυλάξουμε τις ζωτικές δυνάμεις, δηλαδή για χάρη τους να υποχωρούμε στα πάντα.
 Και ο Χριστός τότε; Τί θα μας χρειάζεται ο Χριστός;
 Όχι. Την Εκκλησία δεν την σώζουν ούτε οι Πλάτωνωφ, ούτε οι Τσεπούριν, ούτε ο Βενιαμίν! Ο Χριστός την σώζει! Η άποψη αυτή, στην οποία κολλήσανε μερικοί, είναι η καταστροφή της Εκκλησίας!
 Όταν πρόκειται για την Εκκλησία δεν επιτρέπεται να σκεπτόμαστε τον εαυτούλη μας! Δεν επιτρέπεται να  θυσιάζουμε την Εκκλησία για να σώσουμε το τομάρι μας. Η εποχή μας είναι για μας δικαστήριο! Οι άνθρωποι θυσιάζουν τα πάντα για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις! Κοιτάξτε τί θυσίες κάνουν οι Εσέροι (Σοσιαλεπαναστάτες) και οι άλλοι κομματικοί. Εμείς οι Χριστιανοί, και ειδικότερα οι ιερείς, δεν θα πρέπει να δείξουμε ανάλογη τόλμη και ανδρισμό μέχρι θανάτου, αν έχουμε έστω και λίγη πίστη στο Χριστό και στην αιώνια ζωή;
 Το ξέρω, είναι άσχημο πράγμα να συμβουλεύει κανείς τους άλλους... Η ιερατική σας συνείδηση θα σας υπαγορεύσει -πιστεύω- τί πρέπει να κάμετε... Στέλνω την ευλογία μου στον κλήρο. Γράφω ό,τι έχω στην καρδιά μου. Οι σκέψεις μου είναι συνδεδεμένες με τις δύσκολες ημέρες που διέρχομαι. Γι' αυτό δεν μπορώ να επεκταθώ σε άλλα πνευματικά ζητήματα
 Βενιαμίν
Μητροπολίτης Πετρουπόλεως»
Ο μητροπολίτης Βενιαμίν μαζί με τους άλλους τρεις οδηγήθηκαν στον τόπο της εκτέλεσης έξω από την Πετρούπολη...
Ο μητροπολίτης βάδισε ήσυχα προς τον τόπον της εκτέλεσης, μονολογώντας προσευχές. Σε λίγο ακούστηκαν οι κροταλισμοί των όπλων και τα σώματα των μαρτύρων έπεσαν στο έδαφος...
 
Οι κομμουνιστές φοβούμενοι πιθανή εξέγερση των εργατών της Πετρούπολης, οι οποίοι υπεραγαπούσαν τον μητροπολίτη, απέκρυψαν, όσο μπορούσαν, το γεγονός της εκτέλεσης και διέδωσαν ότι ο μητροπολίτης μεταφέρθηκε στη Μόσχα...
Λίγο μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος η Ρωσική Εκκλησία διακήρυξε την αγιότητα του .
ΠΗΓΗ: http://www.impantokratoros.gr/698B8CFD.el.aspx

Δεν υπάρχουν σχόλια: